Postawa wobec przyrody

Często wzorce zachowań odzwierciedlają stosu­nek danej społeczności do środowiska. W zależnoś­ci od prowadzonego trybu życia plemiona myśliw­skie, pasterskie i rolnicze widzą i opisują świat w zupełnie innych kategoriach. Różnice w stosunku do natury można też zauważyć wśród ludów tej samej grupy.

Doskonałym przykładem takiej różnicy są dwa skrajnie odmienne sposoby polowania w dwóch plemionach: u Masajów i myśliwych z pustyni Kalahari. Ci ostatni skradają się ku zwierzynie nago, pełzając po ziemi, starają się wtopić w śro­dowisko, a upolowana zwierzyna stanowi po pro­stu źródło pożywienia. Z kolei Masajowie w trak­cie polowania na lwy przebierają się w odświętne stroje i ustawieni w tyralierę przeczesują teren w poszukiwaniu lwów. Upolowanie lwa jest sym­bolem męstwa. Wyraźnie widać tu różnicę w stosunku czło­wieka do przyrody. Myśliwi z Kalahari uważają się za jedną z nieskończenie wielu części przyro­dy, zachowanie Masajów dowodzi zaś, że czują się oni jej panami. Ta ostatnia postawa legła u pod­staw cywilizacji zachodniej i trwa w niej do dziś.